ایران جانبی

» بازماندگی از تحصیل برخی ناشنوایان برایم دردناک است/ آموزش به دانش‌آموزان استثنایی در صداوسیما مغفول مانده/ ۱۸سال است به زبان اشاره تدریس می‌کنم
کد خبر: 207795
تاریخ انتشار: 4 اکتبر 2020 - 9:24
معلم ناشنوایان در مصاحبه با شاخص:
شاخص : معلم ناشنوایان در مصاحبه با شاخص گفت: برخی از دانش آموزان به دلیل مشکلاتی مانند دوری راه و نبودن امکانات مجبور به ترک تحصیل می‌شوند که واقعا برای من اتفاق تلخی است.

به گزارش خبرنگار اجتماعی شاخص، گاهی برخی مناسبت‌ها محدود به یک روز و تاریخ در تقویم می‌شود در حالی که با زندگی بخشی از افراد جامعه به طور کامل عجین شده است؛ افرادی که سبک زندگی آن‌ها بنا به شرایطی که دارند، متفاوت از سایرن است اما شاید به طور روزمره خیلی راحت و بی‌تفاوت از کنارشان عبور کنیم.

شاید برخی افراد به ظاهر به لحاظ تفاوت در توانایی‌های فیزیکی یا توانمندی‌های دیداری و شنیداری با افراد معمولی تفاوت داشته باشند اما درواقع هیچ فردی در میزان استعدادها بر دیگری برتری ندارد؛ شنوایی نعمتی است که انسان می‌تواند به این وسیله جهان را از دریچه‌های مختلف کشف کند.

هستند افرادی که از این نعمت محروم هستند اما باتوجه به اینکه همواره انسان به واسطه علم و دانش، دست‌نیافتنی‌ترین قله‌ها را هم ممکن می‌سازد نیز زبان اشاره هم اینجا نقش بسزایی در آموزش و ارتباط ناشنوایان با دنیای بیرون ایفا می‌کند که مربیان و معلمان این حوزه هم اصلی‌ترین نقش‌آفرینان هستند.

جلال بهرامی‌فرد با 18  سال سابقه آموزش به ناشنوایان در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی شاخص، اظهار کرد: در زمینه آموزش حدود 22 سال سابقه دارم که 18 سال آن را به آموزش بچه‌های ناشنوا گذرانده‌ام؛ پس از اخذ کارشناسی آموزش ابتدایی‌ نیز مقطع کاردانی در رشته کودکان استثنایی آسیب دیده شنوایی را در مرکز بلال حبشی تهران گذراندم.

وی با بیان اینکه قبل از انتخاب رشته هیچ ذهنیتی از این رشته نداشتم، ابراز کرد: دلیل انتخابم برای ورود به این حوزه احساس نیاز استان به معلم استثنایی در این زمینه بود و بعد از جذب در آموزش و پرورش هم از انتخاب رشته‌ای که داشتم خوشحال و راضی بودم و اکنون هم از کارم رضایت دارم.

این معلم ناشنوایان تصریح کرد: حتی با پیشنهادهایی که از مدارس عادی برای معاونت یا پست‌های دیگر داشتم تا به حال پیش نیامده بچه‌های ناشنوا را ترک کنم چون کار با آن‌ها یک لذت دیگری دارد.

وی درباره دشواری کار با بچه‌های ناشنوا نسبت به گروه‌های استثنایی دیگر عنوان کرد: مهمترین تفاوت این است که با بچه‌های استثنائی دیگر می‌توان ارتباط کلامی برقرار کرد از این جهت معلم بسیاری از آموزش‌ها را می‌تواند به راحتی ارائه دهد؛ عدم برقراری ارتباط دو نفره بین دانش آموز و معلم کمی انگیزه معلمان را می‌گیرد به طوری که در بحث ناشنوایان معلم در کلاس از دانش آموزان بازخوردی دریافت نمی‌کند.

بهرامی فرد با اشاره به اینکه در تدریس به بچه‌های ناشنوا ابزار و امکانات خاص بیشتر از طرف دانش آموزان است‌، اظهار کرد:  این بچه‌ها باید از سمعک مناسب خودشان استفاده کرده و باطری داشته باشد که ما همیشه این موضوع را چک می‌کنیم.

وی با بیان اینکه بچه‌های ناشنوا به لحاظ روانشناسی، رفتاری و روانشناختی تفاوت خاصی با بچه‌های عادی ندارند، افزود: ابزار مورد استفاده معلمان بیشتر مربوط به آموزش‌های تصویری است، به این معنا که  تدریس‌ها طوری تدوین می‌شود که بتوان ارائه‌ها و مفاهیم را به صورت تصویری و هوشمند و با استفاده از پوستر و عکس و فیلم‌های آموزشی به بچه‌ها ارائه کرد.

این معلم قزوینی درباره نقش مهم زبان در ایجاد تفاوت محسوس ناشنوایان با دیگران ابراز کرد: خیلی از متخصصین هم نظرشان این است که زبان روی فرایندهای ذهنی و مغزی انسان‌ها تاثیر دارد و اگر ناشنوایان ضعف یا محدودیتی دارند تنها به همین دلیل است؛ استفاده نکردن از زبان، بچه‌های ناشنوا را مجبور کرده که بیشتر به سمت مهارت‌هایی که دستی و دست ورزی باشد، بروند که در این حوزه حتی از بسیاری از بچه‌های عادی جلوتر هستند و باعث شده که بیشتر جذب کارهای فنی شوند.

این معلم ناشنوایان با بیان اینکه بچه‌های ناشنوا واقعا تیزبین و دقیق هستند، عنوان کرد: این بچه‌ها در بحث دیدار هم بسیار دقیق هستند چون بسیار متکی به بُعد دیداری هستند؛ ناشنوایان در زبان بدن و تشخیص زبان بدن مهارت زیادی دارند به طوری که با ارتباط بصری با افراد و از چهره آن‌ها می‌توانند صداقت یا دروغ‌گویی آن‌‌ها را تشخیص دهند.

بهرامی فرد با بیان اینکه همه معلمان قطعا اولین روز کاری خود را به خاطر دارند، گفت: اولین سال کاری‌ام سخت‌ترین و از طرفی بهترین دوران بود چراکه در سال اول سخت‌ترین دانش آموزان از لحاظ رفتاری را به من داده بودند که کنترل کردنشان واقعا سخت بود؛ هنوز هم با خیلی از بچه‌های آن سال‌ها به صورت مستقیم یا در فضای مجازی در ارتباط هستم، حتی بسیاری از آن‌ها ازدواج کرده‌اند و صاحب فرزند هستند.

وی ابراز کرد: اکنون دو گروه بچه‌های ناشنوا داریم که در حال تحصیل هستند، یک گروه در مدارس خاص یا مدرسه پشتیبان تحصیل می‌کنند و گروه دیگر هم در مدارس عادی یا پذیرا مشغول به تحصیل هستند.

این معلم قزوینی درباره روش تحصیل ناشنوایان در مدارس عادی اذعان کرد: در مدارس عادی بیشتر آموزش‌ها انفردی است یعنی دانش آموز در مواقعی که دبیر یا معلم کار خاصی با آن‌ها ندارد، معلم رابط دارند که در این ساعات به صورت انفرادی و در کلاس دیگر  به آن‌ها درس می‌دهد و بیشتر هم روی تکرار و تمرین و بازآموزی و رفع اشکال کار می‌شود.

 

وی ادامه داد: دانش آموزان در مدارس خاص آمارشان کمتر و حداکثر هفت الی هشت دانش آموز در یک کلاس هستند؛ به دلیل کم بودن تعداد دانش آموزان کمی مشکل شده چون تعداد دانش آموز کمتر است و معلم باید برای چند پایه تدریس کند.

بهرامی فرد گفت: در قزوین با استفاده از ظرفیت خیرین توانسته‌اند اکثر کلاس‌ها را هوشمندسازی کنند تا معلم بتواند از امکانات رایانه‌ای در تدریس استفاده کند، فضای کلاس ناشنوایان با دیگران تفاوت خاصی ندارد.

این معلم ناشنوایان با تاکید بر اینکه باید تفاوت‌هایی در کلاس ناشنوایان با سایرین وجود داشته باشد، اظهار کرد: کلاس‌ها باید حتما آکوستیک باشد ولی ما چند مدرسه بیشتر نداریم که اینگونه باشند و آن هم در تهران است و مسئله دیگر اینکه کلاس‌ها باید سیستم FM داشته باشند.

وی درباره ویژگی‌های یک معلم ناشنوایان تصریح کرد: یک معلم ناشنوایان باید بر روش‌های تدریس محتوای کتاب‌ها و روانشناسی کودکان تسلط داشته باشد و تخصصی هم در زمینه گفتار درمانی، شنوایی سنجی، تربیت شنوایی و آموزش به دانش آموزان ناشنوا به روش‌های مختلف داشته باشد.

معلم قزوینی با اشاره به اینکه در بحث دانش آموزان مدارس استثنائی بیشتر تاکید ما بر ارتباط کلی است، گفت: یعنی ما می‌خواهیم مفاهیم را با هر روشی که برای دانش آموز مناسب باشد ارائه دهیم؛ برای مثال همه روش‌های لب خوانی، گفتار خوانی، اشاره، روش هجی کردن و الفبای دستی را با هم ادغام می‌کنیم که بتوانیم بیشترین بازدهی را در آموزش داشته باشیم.

بهرامی فرد درباره شیرین‌ترین خاطره خود عنوان کرد: یک دوره که برای سنجش بچه‌های ورود به دبستان با مرکز سنجش همکاری می‌کردم، یک روز یکی از دانش آموزان سال‌های اول تدریسم پسرش که خوشبختانه سالم، شنوا و باهوش بود را برای سنجش آورده بود، آن لحظه خیلی خوشحال شدم که بعد از سال‌ها دانش آموزم را دیدم که تشکیل خانواده داده بود و فرزند سالم هم داشت.

وی در بیان خاطره تلخ خود ابراز کرد: این که می‌دیدم برخی از دانش آموزان به دلیل مشکلاتی که داشتند، مانند دوری راه و نبودن امکانات، برای مثال در روستا بودند و این امکان را نداشتند که در مدارس دیگر درس بخوانند و مجبور به ترک تحصیل می‌شدند واقعا برای من خاطره تلخی است.

این معلم ناشنوایان ادامه داد: اگر به عقب برگردم  صددرصد  باز هم همین رشته و کار با بچه‌های ناشنوا را انتخاب می‌کنم  زیرا واقعا احساس می‌کنم در این زمینه خیلی موفق بوده‌ام و از کودکی دوست داشتم شغلی داشته باشم که در خدمت جامعه و مسمر ثمر باشم، لذا اکنون این حس را دارم که مفید هستم و از آنجایی که بچه‌های ناشنوا واقعا به کمک و حمایت نیاز دارند، من بخشی از وظیفه خود در قبال این بچه‌ها را انجام می‌دهم.

این معلم باسابقه در رابطه با آگاهی جامعه و مردم نسبت به ناشنوایان خاطرنشان کرد: بسیار کارهای خوبی در حال انجام  است و فضای مجازی خیلی کمک کرده است، از طرفی باید برنامه‌ریزی‌هایی صورت گیرد که از طریق رسانه و همچنین در کتاب‌های درسی، جامعه این بچه‌ها را بهتر بشناسد.

بهرامی فرد با اشاره اینکه طرح تلفیقی قدم بزرگی بوده است، اضافه کرد: این طرح که زیرمجموعه طرح فراگیرسازی است باعث شده که آگاهی بچه‌های شنوای عادی و پدر و مادرها نسبت به ناشنوایان بیشتر شود چون می‌بینند که بچه‌های ناشنوا در کنار بچه‌های عادی درس می‌خوانند.

این دبیر ناشنوایان افزود: قدم بعدی این است که خود معلمان، مدیران و معاونان باید اطلاعاتشان را در این رابطه بالا ببرند و در مدارس ارتباط و برخورد با این بچه‌ها را به بچه‌های عادی آموزش دهند البته خد ارا شاکریم قدم‌های خوبی در این رابطه برداشته شده است.

این معلم با سابقه ادامه داد: از آنجایی که خودم به عنوان دبیر رابط به مدارس پذیرا می‌روم که در هفته چند ساعت به این بچه‌ها کمک کنم گاهی اوقات می‌بینیم که حتی نگاه بعضی از معلمان به این بچه‌ها یک طور دیگر است که این نگاه باید تغییر و به جامعه هم گسترش پیدا کند.

وی با بیان اینکه اکنون نگاه جامعه به بچه‌های ناشنوا نسبت به سال‌های گذشته بهتر شده است، عنوان کرد: در گذشته این بچه‌ها را با بیماری‌های روانی، سایکوز و نوروز اشتباه می‌گرفتند و فکر می‌کردند این افراد مشکلات دیگری دارند ولی اکنون خیلی بهتر شده است که جا دارد بهتر هم شود.

بهرامی فرد تاکید کرد: باید امکانات آموزشی مدارس بیشتر شود که در این راستا کلاس‌ها هوشمندسازی شوند و  معلم‌ها آموزش‌های کافی را ببیند؛ اکنون با برنامه ریزی‌هایی که شده تقریبا همه دانشجو معلمانی که جذب می‌شوند نیز در واحدهای درسی خود کودک‌های استثنائی را دوره دیده‌اند و شناخت مقدماتی در کار با بچه‌های استثنایی دارند.

وی اضافه کرد: این دانشجویان بعدها که جذب آموزش و پرورش شوند نیز می‌دانند که این دانش آموزان با چه محدودیت‌هایی مواجه هستند و طبق آن هم وسایلی که برای تدریس نیاز است و هم محتواهایی که باید ارائه دهند را برای این بچه‌ها آماده سازی می‌کنند.

این معلم قزوینی ادامه داد: خوشبختانه در این چند سال زیرساخت‌ها و تجهیزات لازم در مدارس ناشنوایان مهیا شده اما مدارس عادی که اکنون نزدیک به 80تا90 درصد بچه‌های ناشنوا  جذب این مدارس می‌شوند، کمی در این زمینه ضعیف هستند.

بهرامی فرد یادآور شد: پیدا نکردن شغل توسط افراد ناشنوا از دغدغه‌های بسیار مهم این قشر است که از مسئولین تقاضا می‌کنم در این زمینه ورود کنند و امکانی را فراهم سازند که این بچه‌ها به کاری مشغول شوند و زندگی تشکیل دهند.

وی ابراز کرد: باید به کانون ناشنوایان و معلولین کمک شود که بیشتر بتوانند به بچه‌ها خدمت کننند، کانون ناشنوایان واقعا مغفول واقع شده است که باید از آن‌ها حمایت شود تا فعالیت‌ها و کلاس‌های خود را گسترده‌تر کنند و خدمات بهزیستی بهتری ارائه دهند.

این معلم قزوینی با اشاره به هزینه‌های توانبخشی ناشنوایان به عنوان یکی از مشکلات آن‌ها اذعان کرد: هزینه‌های مربوط به تجویز، تعمیر یا تعویض سمعک با این وضعیت اقتصادی بسیار بالا رفته است چون اکثرا وارداتی است و با افزایش قیمت دلار بسیار گران شده حتی برخی هم باید باطری‌های سمعک را هر دو هفته یک بار تعویض کنند؛ لذا باید کمک شود که این هزینه‌ها از دوش خانواده‌ها برداشته شود یا حداقل سهمیه باطری برای آن‌ها در نظر بگیرند و همچنین سهمیه‌ای که بتوانند هر چند سال یک بار سمعک خود را تعویض کننند.

بهرامی فرد با بیان اینکه در کار با بچه‌های ناشنوا یک لذتی است که در کار با بچه‌های عادی نیست، عنوان کرد: بچه‌های ناشنوا چون هیچ ذهنیت و زمینه‌ای از قبل در رابطه با مفاهیم جدیدی که به آن‌ها آموزش می‌دهیم ندارند، زمانی که یاد می‌گیرند واقعا حس لذت بخشی به ما دست می‌دهد که توانسته‌ایم مطلبی به آن‌ها آموزش دهیم.

این معلم ناشنوایان در رابطه با یکی از خصوصیات بچه‌های ناشنوا، تصریح کرد: این بچه‌ها بسیار صادق هستند چون خیلی اهل لفاذی و چرب‌زبانی نیستند و به لحاظ محدودیت زبانی که دارند، صحبت‌هایشان را در قالب تک کلمه و چند کلم بیان و خواسته خود را منتقل می‌کنند.

این معلم قزوینی درباره نحوه تدریس در دوران کرونایی گفت: ما هم سعی می‌کنیم مانند سایر دانش آموزان با روش‌های مجازی که از سوی خود معلمان برنامه‌ریزی می‌شود نیز آموزش در این روزها را اجرا کنیم.

وی افزود: باتوجه به تعداد بسیار کم دانش آموزان استثنایی نیز مشکلی در برگزاری کلاس‌ها نیست اما نکته قابل توجه این است که متاسفانه در صداوسیما هیچ برنامه آموزشی برای ناشنوایان دیده نشده که این مطالبه جدی این قشر است.

بهرامی فرد در پایان گفت: خیلی وقت‌ها ممکن است این بچه‌ها آدم  را دل آزرده کنند اما کسی که ناشنوایان را بشناسد، متوجه می‌شود که هر چیزی که در دلشان است را بدون فریب و دورویی می‌گویند که این ویژگی برای خودش یک حُسن به شمار می‌آید.

انتهای پیام/ 1100

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار