تاثیر ورزش در زندگی‌ام شگفت انگیز بود/ معلولان استان به سالن چندمنظوره ورزشی نیاز جدی دارند - پایگاه خبری شاخص
کد خبر: 178595
تاریخ انتشار: ۱۲ آذر ۱۳۹۷ - ۸:۵۱
بانوی ملی پوش گلبال قزوینی:
شاخص : بانوی ملی پوش گلبال قزوینی گفت: ما به یک مجموعه ورزشی چند منظوره نیاز داریم تا همه ورزش‌ها را برای معلولان ارائه کند و همه افراد معلول از این امکانات بهره‌مند شوند.

به گزارش خبرنگار اجتماعی شاخص، امروز روز کسانی است که ناممکن‌ها را ممکن می‌کنند و تصوراتی که شاید برای بسیاری از ما به عنوان رویا باشد، به واقعیت تبدیل کرده‌اند.

افرادی که با برخی محدودیت‌ها مواجه هستند اما آن دلیلی بر محدود کردن خود نمی‌دانند و به جای دست روی دست گذاشتن، حرکت می‌کنند و توانایی خود را به همه ثابت می‌کنند.

دوازدهم آذرماه روز جهانی معلولان است، روزی که شاید در گذشته در غربت و بی‌توجهی می‌گذشت اما امروز با تغییر نگرش‌ها و پذیرش توانمندی این قشر از جامعه ما را به یاد افرادی جسور و با پشتکار بالا می‌اندازد.

به بهانه این روز به گفت‌وگو با یکی از افراد دارای معلول استان قزوین که افتخارات زیادی برای کشور به ارمغان آورده است، پرداختیم؛

سمیرا جلیلوند متولد ۱۳۶۷ از بانوان ملی پوش کم بینای استان قزوین است که کاپیتانی تیم ملی گلبال جمهوری اسلامی ایران بر عهده دارد و در رشته کارشناسی حقوق تحصیل کرده است.

از چه سالی پا به عرصه ورزش گذاشتید؟

“من از سال ۱۳۸۴ وارد ورزش حرفه‌ای گلبال شدم و از سال ۱۳۸۵ که برای اولین بار تیم ملی گلبال بانوان ایران تشکیل شد،به اردو دعوت شدم و از آن سال به عضویت تیم ملی درآمدم.”

چه شد که به سراغ ورزش گلبال رفتید؟

“از آنجایی که گلبال یک رشته تخصصی برای نابینایان و کم بینایان است و هیچ تشابهی با رشته‌های ورزشی افراد سالم ندارد برایم جذابیت بیشتری داشت و از طرفی برادر بزرگم هم کم‌ بینا است و در این رشته فعالیت می‌کند باعث شد بیشتر علاقه‌مند شوم.”

آیا انجام فعالیت‌های ورزشی برایتان سخت نبود؟

“من حدود ۱۳ساله بودم که وارد ورزش شدم و طبیعتا سختی‌هایی برایم داشت و همیشه باید به همراه مادرم و یا خانواده‌هام برای تمرین و مسابقات می‌رفتم و آن‌ها همواره من را همراهی می‌کردند.

تا اینکه پیشرفتی حاصل شد و با تشویق مربی‌ها که امیدوارم می‌کردند، تلاشم را بیشتر کردم و خداروشکر توانستم به موفقیت برسم.”

در کنار گلبال ورزش دیگری هم انجام می‌دهید؟

“به دوومیدانی علاقه دارم و وقت‌هایی که زمان آزادی داشته باشم به این ورزش هم می‌پردازم.

کارت مربی‌گری گلبال را دارم و در کنار ورزش، برای تیم‌های پیشکسوتان، نونهالان و نوجوانان مربی‌گری می‌کنم.

با توجه به تمرینات سختی که هر روز باید انجام دهم فرصت پرداختن به حرفه‌های دیگر را ندارم چراکه باید برای همسرم و پسر ۵ساله‌ام هم وقت بگذارم و به امورات زندگی رسیدگی کنم.”

چه سالی ازدواج کردید؟ چطور با همسرتان آشنا شدید؟

“سال ۱۳۸۸ ازدواج کردیم و همسرم از ورزشکاران کم بیناست که به عنوان اولین ورزشکار در کشور در دو رشته نابینایان و کم بینایان مدال جهانی دارد.

چون همسرم هم ورزشکار است مشکلی با فعالیت‌های ورزشی من ندارد و با توجه به آشنایی با شرایط همکاری خوبی با من دارد.

پسرم علاقه زیادی به ورزش دارد و در اردوهای تیم ملی و مسابقات استانی او را به همراه خودم می‌برم و چون از ابتدا در یک محیط ورزشی بزرگ شده است، این فضا به ویژه ورزش گلبال را کامل می‌شناسد.”

زندگی شخصی و فعالیت ورزشی خود را چگونه مدیرت می‌کنید؟

نحوه مدیریت هر فردی خیلی مهم است اما خانواده‌ام و همسرم واقعا کمک زیادی به می‌کنند و همراهم هستند و اگر حمایت اطرافیانم نبود نمی‌توانستم به این نقطه برسم.

از رتبه‌ها و موفقیت‌هایی که کسب کردید، بگویید.

“در مسابقات جاکارتا و سومین دوره بازی‌های پاراآسیایی که حدود دو ماه پیش برگزار شد توانستیم مدال برنز را کسب کنیم.

۴سال قبل در مسابقات پاراآسیایی اینچئون کره جنوبی نایب قهرمان شدیم و مدال نقره را کسب کردیم.

در سال ۱۳۸۹ اولین دوره مسابقات پاراآسیایی بود که در چین برگزار شد و موفق به کسب مدال برنز شدیم و در مسابقات بین‌المللی سوئد به قهرمانی رسیدیم.

در مسابقات پاسفیک مالزی در سال ۱۳۸۸ مقام نایب قهرمانی را کسب کردیم و در مسابقات پاسفیک مالزی سال ۱۳۸۵ که اولین دوره‌ای بود که تیم ایران شرکت می‌کرد در سکوی نایب قهرمانی ایستادیم.”

ورزش چه تاثیری در زندگی شما داشت؟

“تاثیر ورزش در زندگی من خیلی شگفت انگیز بود به طوری که در طول هفته حتما باید فعالیت ورزشی داشته باشم.

وقتی ورزش می‌کنم روحیه‌ام خیلی بهتر است و انگیزه بیشتری برای انجام کارها دارم و شاداب‌تر هستم و برنامه‌ریزی بیشتری برای کارهایم دارم.

از فعالیت ورزشی‌ام راضی هستم و تاثیر زیادی در زندگی‌ام داشت و بدون شک در زندگی همه اثرگذار است.”

آیا معلولیت برایتان محدودیت بود؟ چطور موانع را کنار زدید؟

“اینکه بخواهم شعاری و کلیشه حرف بزنم و بگویم معلولیت محدودیت نیست این واقعا اشتباه است چون یک آدم معلول در جامعه ما محدود می‌شود و نمی‌تواند خیلی از کارها را به راحتی فرد سالم انجام دهد.

ما نمی‌توانیم مثل آدم‌های عادی از امکانات شهری به راحتی استفاده کنیم و خودمان باید راه حلی برای کارهایمان پیدا کنیم.

در چند سال اخیر در قزوین اتفاقات خوبی برای معلولان در ساماندهی شهری افتاده است اما هنوز کافی نیست و خیلی مشکلات وجود دارد.”

دغدغه اصلی شما چیست؟

“از آنجایی که من ورزشکار هستم به حوزه ورزش معلولان می‌پردازم؛ متاسفان معلولین در استان یک مجموعه اختصاصی برای ورزش ندارند.

ما به یک مجموعه ورزشی چند منظوره نیاز داریم تا همه ورزش‌ها را برای معلولان ارائه کند و همه افراد معلول از این امکانات بهره‌مند شوند.

ما باید در هفته ۳جلسه تمرین را داشته باشیم اما همیشه برای داشتن یک سالن با محدودیت مواجه هستیم.

اگر سالن چند منظوره داشته باشیم خیلی از معلولین به عرصه ورزش وارد می‌شوند چراکه بیشتر این افراد به خاطر نبود امکانات از ورزش دور مانده‌اند.”

آیا حجاب مانع از حضور زنان در عرصه ورزش می‌شود؟

“من با حجابی که دارم ورزش می‌کنم و در عرصه‌های بین‌المللی حضور پیدا می‌کنم و هیچ محدودیتی در آن نمی‌بینم.

درواقع تمام بانوان معلول ورزشکار با هر نوع معلولیتی که دارند با پوشش کامل در مسابقات حضور پیدا می‌کنند و نتیجه مطلوبی هم کسب می‌کنند.

حجاب هیچ مانعی برای فعالیت ما نیست چراکه دوست داریم در کنار ورزش، آرمان‌ها و اعتقاداتمان را حفظ کنیم.”

وضعیت ورزش معلولین در استان را چطور ارزیابی می‌کنید؟

“بازی‌های پاراآسیایی هر ۴سال یک بار اتفاق میفتد و امسال ۵ورزشکار در حوزه معلولین و نابینایان از قزوین داشتیم که ۴نفر مقام آوردند و با مدال برگشتند و یک نفر هم چهارم شد و این در حالی است که در دروه قبل تنها یک ورزشکار از استان داشتیم؛ این نشان می‌دهد که واقعا پیشرفت در استان خیلی خوب بوده است.

خداروشکر حمایت‌های خوبی از طرف سازمان ورزش و جوانان استان صورت می‌گیرد.”

از دیدار با مقام معظم رهبری بفرمایید، چه حس و حالی داشتید؟

“دیدار خیلی صمیمی و به یاد ماندنی بود، ما ۴سال پیش هم با رهبر معظم انقلاب دیدار داشتیم.

آرزوی ما بود که رهبرمان را از نزدیک ببینیم و صحبت کنیم و این حس خوبی را برای همه ورزشکاران معلول دارد.

اینکه رهبرمان برای ورزش معلولان ارزش می‌گذارند و ما برایشان مهم هستیم خیلی برایمان ارزشمند است؛ جامعه ورزشی معلولین هم از اینکه با افتخاراتشان باعث خوشحالی رهبری شدند بسیار خوشحال بودند.”

چه بخشی از فرمایشات مقام معظم رهبری برایتان جالب و به یادماندنی بود؟

“همه صحبت‌هایشان بر جان و دل می‌نشست و برایم مهم است اما جالب بود که به طور ویژه از بانوان معلول ورزشکار که با حفظ حجابشان توانسته بودند افتخارآفرینی کنند، یاد کردند.

مقام معظم رهبری فرمودند: افرادی که سالم بودند و به مسابقات رفتند از درجه ۱۰ به درجه ۲۰رسیدند اما افراد معلول صفر هستند و اول باید به رتبه ۱۰برسند و همسان‌سازی شوند و بعد به ۲۰ برسند؛ این فرمایش رهبری هم و واقعا حائز اهمیت بود که سختی کار و پشتکار معلولین را بیان می‌کرد که دو برابر افراد سالم تلاش کرده و انرژی صرف می‌کنند تا به نتیجه مطلوب برسند.”

به عنوان سخن پایانی هر صحبتی دارید بفرمایید.

می‌خواهم این نکته را یادآوری کنم که هر چه به معلولین در استان بها داده شود و امکانات بیشتری به عنوان یک شهروند برایشان فراهم شود بدون شک خودکفا خواهند شد و با استقلال و بدون وابستگی به دیگران به فعالیت‌هایشان می‌پردازند.

مسئولین بدانند هر امکاناتی که برای معلولان فراهم کنند نتیجه مطلوب‌تری خواهند گرفت و آثار آن را در جامعه می‌بینند.”

انتهای پیام/ ۱۳۰۰

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

آخرین اخبار