Iranjb.ir

لزوم آموزش معلولان برای زندگی بهتر/ مسئولان از وظایف خود شانه خالی نکنند - پایگاه خبری شاخص
کد خبر: 83694
تاریخ انتشار: ۱۴ آذر ۱۳۹۴ - ۱۲:۰۵
مدیر کانون معلولین توانا عنوان کرد:
شاخص : مدیر کانون معلولین توانا با اشاره به اینکه محدودیت‌ها مانع پیشرفت معلولین نیست، گفت: اگر با تمام کمبودها و سختی‌ها کنار می‌آییم به این معنی نیست که مسئولان از وظایف خود شانه خالی کنند.
photo_2015-12-03_01-35-55-e1449252228131

به گزارش خبرنگار سرویس اجتماعی شاخص‌نیوز، قشر آسیب‌دیده معلول در هر جامعه‌ای وجود دارد ، آنان فرزندان، خواهران،‌ برادران و پدر و مادرانی از  افراد جوامع هستند که دچار نقص جسمانی یا ذهنی شده‌اند یا معلولیت آن‌ها ممکن است مادرزادی، ناشی از بیماری، حادثه، سانحه و یا جنگ باشد.

انسان‌های معلول با وجود محدودیت جسمی که نسبت به سایر افراد جامعه دارند اما از عزت نفس بالایی برخوردار بوده و از رفتارهای ترحم آمیز که موجب ناراحتی‌های روحی و کاهش اعتماد به نفس می‌شود، بیزارند.

تمام نیازها و امیدهای یک فرد عادی در معلولان وجود داشته و این قشر از جامعه به شدت خواهان کار و تلاش هستند تا استقلال معنوی و مادی آن‌ها را برآورده و متکی بودن به دیگران را برطرف کند.

تجربه ثابت کرده است معلولان از پشتکار و جسارت منحصر به فردی برخوردار بوده و برای رسیدن به اهدافشان تلاش مضاعفی دارند اما برای استفاده از ظرفیت و استعدادهای درخشان معلولین نیاز به اعتماد و نیز نوعی آموزش وجود دارد.

حسین طارمیان یکی از معلولان موفقی است که محدودیت‌های جسمی او را از کار و زندگی باز نداشته و با امید و پشتکار در کانون معلولین توانا به عنوان مدیر مجموعه فعالیت می‌کند.

این معلول موفق در گفتگو با خبرنگار اجتماعی شاخص، با بیان اینکه در سال ۱۳۶۸ به علت سقوط از درخت دچار معلولیت نخاعی شده و از آن پس زندگیش را روی ویلچر ادامه می‌دهد، ابراز کرد: متاسفانه برخی کلمه ناتوانی را برای معلولان به کار می‌برند.

هیچ سدی مانع پیشرفت معلولان نخواهد شد

وی افزود: در واقع همه انسان‌ها دارای محدودیت‌هایی هستند که این محدودیت‌ها در معلولین مقداری پر رنگ‌تر است، افراد معلول جسمی برای خنثی کردن کمبودهایشان سعی می‌کنند کارهایی که نیاز زیادی به فعالیت‌های جسمی ندارد به خوبی انجام دهند.

طارمیان در خصوص نحوه آشنایی با کانون توانا، بیان کرد: در سال ۱۳۷۸ برای ساخت فیلم مستند و همچنین توسط یکی از دوستان جانباز برای ورزش بسکتبال با ویلچر به این کانون دعوت شده و برای استفاده از خدمات و دیدار دوستان در این مجموعه حضور داشتم تا اینکه در سال ۱۳۹۰ به طور رسمی به عنوان مدیر کانون معلولین توانا مشغول به کار شدم.

مدیر کانون معلولین توانا با بیان اینکه ورزش از عناصر اصلی پیشرفت و اعتماد بنفس در زندگی است، گفت: از آنجا که ابتدای معلولیتم در انجام کارها متکی به دیگران بودم اینکه روزی بتوانم ورزش کنم برایم دور از ذهن بود.

وی ادامه داد: با دیدن ورزشکارانی با وضعیت جسمی سخت‌تر از خودم به این نتیجه رسیدم که قطعا من هم میتوانم به فعالیت‌های ورزشی بپردازم و این روحیه باعث انجام بسیاری از کارهای روزانه‌ام شد که در انجام آنها متکی به خانواده بودم.

طارمیان با اشاره به اینکه عضو تیم بسکتبال با ویلچر فیروز قزوین است، عنوان کرد: این تیم در دسته اول کشور ۳ سال پیاپی مقام سوم را کسب کرده اما متاسفانه در سال جدید به دلیل نداشتن پشتیبان مالی این تیم نتوانست به طور حرفه‌ای تمرین و در مسابقات شرکت کند.

be63cbd69b12855a4fd7af0b1ff26f86

استعداد و ظرفیت معلولان نادیده گرفته می‌شود

مدیر کانون معلولین توانا خاطر نشان کرد: در دوران نوجوانی دچار معلولیت شده و قادر به نشستن روی ویلچر نبوده است، درس خواندن را روی تخت خواب شروع کرده و بعد از آن تا مقطع لیسانس مدیریت صنعتی ادامه تحصیل داده است.

وی با تاکید بر اینکه پیشرفت علم پزشکی و به روز شدن اطلاعات در آگاهی معلولین نسبت به وضعیت جسمی و روحی خود کمک زیادی کرده است، اظهار کرد: انگیزه برای زندگی کردن مختص معلولان نیست بلکه استقلال مالی و معنوی در همه انسان‌ها موجب امید برای زندگی و پیشرفت می‌شود.

این معلول توانمند با اشاره به اینکه در سالهای اول معلولیت خود با محدودیت‌هایش به سختی کنار آمده و وارد جامعه شده است، توضیح داد: بسیاری از عوامل مانند؛ حمایت خانواده به خصوص پدرم، فعالیت در رشته ورزشی و آشنایی با کانون معلولین توانا باعث حضور موثرم در جامعه شد.

طارمیان با بیان اینکه خانواده اولین مکانی است که فرد معلول می‌تواند به خود باوری رسیده یا با سرکوب مواجه شود، اذعان کرد: کمک‌های ترحم آمیز به معلولان، ناتوانی و نادیده گرفتن استعدادهای آنها از جمله تفکرات غلطی است که باعث سرخوردگی این قشر از جامعه می‌شود.

وی با تاکید بر اینکه آموزش‌های علمی مناسب باعث کشف استعدادهای نهفته معلولان و استفاده بهینه از ظرفیت آنها می‌شود، اضافه کرد: اگر با تمام سختی‌ها می‌توانیم کار و پیشرفت کنیم به این معنی نیست که مسئولان از وظایف خود شانه خالی کنند.

index

مسئولان از وظایف خود شانه خالی نکنند

مدیر کانون معلولین توانا تصریح کرد: ارگان‌هایی مانند شهرداری، بهزیستی و دولتمردان نباید کمبودها و مشکلات ما را نادیده بگیرند چرا که نبود بستر مناسب در جامعه برای حضور پر رنگ معلولان زمینه‌ساز ایجاد تفکر ناتوان بودن آن‌ها در ذهن دیگر اقشار جامعه می‌شود.

طارمیان با اشاره به نبود امکانات مناسب برای معلولان در شهرستان‌ها یادآور شد: معلولان در شهرستان‌ها برای انجام کوچک‌ترین کار با مشکل مواجه هستند به عنوان مثال؛ برای رفت و آمد به قزوین باید ساعت‌ها کنار خیابان انتظار بکشند و از طرفی وسایل نقلیه مناسب در این مسیرها وجود ندارد.

مدیر کانون معلولین توانا با بیان اینکه روزجهانی معلولین بهانه‌ای است برای یادآوری کمبودها و مشکلات این قشر آسیب‌دیده، ابراز کرد: هیچکدام از معضلات با سخنرانی و همایش‌ها برطرف نمی‌شود چرا که بسیاری از وعده‌ها پس از آن به فراموشی سپرده می‌شوند.

وی با ابراز اینکه هم طعم سلامتی و هم طعم معلولیت را چشیده است، گفت: زمانی که داشتن نعمتی برای ما عادی می‌شود نسبت به آن بی‌اهمیت هستیم البته من بهای سنگینی برای دانستن قدر نعمت سلامتی پرداخته‌ام، ازجوانان خواهش می‌کنم قدر داشته‌هایشان را بدانند و با اعتماد به آن‌ها در مسیر کار و تلاش قدم بردارند.

طارمیان با اشاره به اینکه تشکیل خانواده داده و ازدواج موفقی داشته است، بیان کرد: ۱۵۰ ازدواج موفق یکی از افتخارات کانون معلولین توانا است و طلاق که از معضلات جامعه محسوب می‌شود بین معلولین در رتبه صفر قرار دارد.

کلام آخر؛

حال سؤالی اساسی پیش می‌آید که اصولاً چرا شناخت جامعه ما از معلولیت و معلول تا این اندازه محدود و نادرست است. اگر بپذیریم که شناخت محدود از یک نقش به علت حضور کمرنگ آن نقش در جامعه است، می‌توان خود را تا حدی با این پاسخ قانع کرد که دلیل شناخت ناقص از معلولیت، حضور کمرنگ معلول در جامعه است.

اما این پاسخ،سوالات زیادی را در ذهن هر انسان ریزبینی پدیدار می‌کند: به چه دلیلی حضور معلول در جامعه کمرنگ است؟ چرا کمتر معلولی در جامعه ما می‌تواند تحصیلات عالی داشته باشد؟! چرا استفاده از مراکز تفریحی و خدماتی برای معلولین دشوار و در برخی موارد غیرممکن است؟ چرا یک معلول جسمی- حرکتی هر بار که از خانه خارج می‌شود با یک تعامل نامناسب از سوی دیگران روبه‌رو می‌شود؟ چرا بسیاری از افراد فکر می‌کنند اگر یک معلول ازدواج هم نکرد و تا آخر عمر تنها ماند، مسئله مهمی رخ نمی‌دهد؟

اگر یک مسئول که قصد فرهنگ‌سازی در این زمینه را دارد، باید به جامعه بفهماند که اصولاً معلولیت یک قهر الهی، طاعون مخوف اجتماعی یا عاجز و شایسته تنهایی نیست.

انتهای پیام/۱۳۰۰ ت

مطالب مرتبط

پاسخ دهید

آخرین اخبار