مادرانه‌های یک مادریار قزوینی/ محبتی که بدون چشم‌داشت هدیه می‌شود - پایگاه خبری شاخص
کد خبر: 160062
تاریخ انتشار: ۱۹ اسفند ۱۳۹۶ - ۹:۱۳
شاخص گزارش می‌دهد؛
شاخص : افرادی که در مرکز توانبخشی نگهداری می‌شوند هرچند از نگهداری دلسوزانه مادریان برخوردارهستند ولی هیچ محبتی جایگزین مهر مادری نخواهد شد.

به گزارش خبرنگار اجتماعی شاخص، مادر همیشه تندیس زنده‌ای از وفاداری وعشق است؛ همواره با شنیدن نام مادرفرشته‌ای ازجنس پاکی که خدا برای آرامش بندگان آفریده درذهنمان تداعی می‌شود.

مادرانی که از جان و دل مایه می‌گذارند تا بتوانند به نحو شایسته‌ای فرزندانشان را بزرگ کنند و در این مسیر چه شب‌ها و روزهایی هست که مادران ذره ذره از وجودشان می‌گذرند.

در این میان وجود دارند مادرانی که اگرچه مادرنیستند اما تمام وظایف مادری را به نحو احسن انجام می‌دهند؛ این مادران علی رغم حقوق و مزایای ناچیز بدون هیچ چشم داشتی ساعت‌ها در کنار فرزندان خود وظیفه مادری را تمام می‌کنند.

به مناسبت روز مادر به سراغی کسانی رفتیم که علی رغم زحمات بسیاری که متحمل می‌شوند اما خیلی در جامعه دیده نشده‌اند…

کسانی هستند که علاوه بر نقش مادری و همسری در خانواده خود، در مراکز نگهداری از افراد کم توان و سالمند این وظیفه را برعهده دارند.

خانم رحیمه جعفرلو یکی از بانوان قزوینی است که از سال ۱۳۸۵  به عنوان مادریار وارد مرکز توانبخشی ذهنی “هستی” در قزوین شده است.

وی متولد ۱۳۴۹ و صاحب ۴ فرزند در منزل و ۳۵ فرزند در این مرکز است.

جعفرلو از زمان ورود خود به مرکز “هستی” می‌گوید: با پیشنهاد یکی از آشنایان با رییس مرکز آشنا شدم؛ اوایل برایم سخت بود که با بچه‌ها ارتباط برقرار کنم اما در طی مدت کوتاهی توانستم رابطه صمیمی مانند مادر و فرزندی را با آن‌ها داشته باشم به گونه‌ای که زمان تعویض شیفت دوست ندارم بچه‌ها را ترک کنم.

وی ادامه می‌دهد: هر شیفت کاری ما ۲۴ ساعت است و در طول این زمان با بچه‌ها انس می‌گیریم و آن‌ها هم به ما وابسته هستند درواقع یک حس دلبستگی دوطرفه ایجاد شده است.

جعفرلو با بیان اینکه افراد این مرکز تشنه محبت هستند، ابراز می‌کند: ما سعی می‌کنیم رابطه نزدیکی با این بچه‌ها برقرار کنیم چون معمولا این افراد به محبت بیشتری نیاز دارند و هر چه انرژی مثبت تری به آن‌ها می‌دهیم همان انرژی را از آن‌ها دریافت خواهیم کرد.

این مادریار بیان می‌کند: برخی از این بچه‌ها استعداد زیادی در کارهای هنری دارند و پرداختن به این امور و فعالیت‌های ورزشی موجب شادی و تخلیه انرژی آن‌ها می‌شود.

جعفرلو می‌گوید: شاید باورش سخت باشد اما خیلی از ما زمانی که در زندگی به مشکلی بر می‌خوریم از بچه‌ها می‌خواهیم برایمان دعاکنند و از برکت دعای آن‌ها خیلی زود گره مشکلاتمان باز می‌شود.

وی بیان می‌کند: کار کردن در کنار این بچه‌ها انرژی مثبتی به من القاء می‌کند و هیچ وقت از کار خودم پشیمان نیستم.

این مادریار در پاسخ به این سوال که “اگر شما به عنوان مادر این بچه‌ها بودید حاضر می‌شدید که فرزندتان را به این مراکز بسپارید؟” ابراز می‌کند: ما در شرایط آن‌ها نیستیم و قضاوت در این موضوع سخت است اما من هرگز حاضر نمی‌شدم که فرزندم را تحت هر شرایطی به این مراکز بسپارم.

این بانوی قزوین ادامه می‌دهد: گاهی می‌نشینم برای آن‌ها گریه می‌کنم چون در زمان ملاقات شاهد هستم که چطور چشم انتظار دیدار خانواده‌هایشان هستند و دلتنگی می‌کنند.

جعفرلو حس خود را در مورد واژه “مادر” این گونه بیان می‌کند: هر چند بر این باوریم که هیچ یک ازجملات وعبارات قادربه توصیف مهرمادری نیستند اما مادر مساوی است با از خودگذشتگی، محبت و آرامش.

این مادریار در خصوص خاطرات بچه‌های مرکز می‌گوید: جشن تولدهایی که برای این بچه‌‌ها می‌گیرم بهترین خاطراتی است که در ذهنمان می‌ماند اما بدترین خاطره در ذهنم مرگ یکی از بچه ‌ها بود که در بیمارستان از دنیا رفت و این موضوع برایم خیلی دردناک بود چون من بچه‌‌های مرکز را مانند اعضای خانواده‌ام می‌دانم.

وی در پایان با بیان اینکه مادر واژه‌ای وصف ناپذیر است، ابراز می‌کند: هرچند ما از جانمان برای بچه‌ها مایه می‌گذاریم اما باید یادمان باشد که محبت‌های ما هرگز محبت مادر نمی‌شود.

انتهای پیام/ ۱۰۰۳

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

آخرین اخبار